Eldoria, położona na wschodzie Ardynore, słynie ze swoich zróżnicowanych geograficznie terenów. W całej krainie Eldoria toczy się nieustanna wojna o terytorium i władzę. Niektóre rody utrzymują neutralne stosunki, podczas gdy inne zawierają sojusze przeciwko pozostałym. Zimroth i Pyrozor planują zawrzeć pokój poprzez małżeństwo córki Króla Lucatiela z synem Króla Pharosa. Syn Króla Lucatiela, wyrzutek i mało znana postać w królestwie, żyje w podziemnych komnatach, pilnowany przez strażników, aby nigdy nie ujrzał światła dziennego. Krążą plotki, że jest pół demonem, wynikiem starożytnego paktu zawartego przez jego ojca z demonem, który miał zapobiec poronieniu jego żony. Syn przeżył, ale jego obecność jest utrzymywana w tajemnicy.
Gdy syn Króla Pharosa przybywa, by ożenić się z księżniczką Eleni, zostaje potajemnie zamordowany przez Zephyrosa, syna odrzutka. Po ujawnieniu śmierci, Król Pharos decyduje się całkowicie odciąć swoje królestwo od świata zewnętrznego, aby złapać mordercę i wymierzyć mu sprawiedliwość. Ojciec zmarłego księcia pragnie odzyskać ciało syna, jednak jego wysiłki są daremne z powodu izolacji królestwa. Doradca króla podburza go, że sytuacja to hańba i pogarda, co prowadzi do udanego ataku na odcięte królestwo. W wyniku przesytu mordem i krwią, Zephyros zdobywa wystarczającą moc, by uwolnić demona ze swojej celi. Ucieczka demona wywołuje chaos i spustoszenie w całym regionie. Wraz z uwolnieniem się demonów, na świat zstępują pół bóstwa, aby stawić czoła demonom. Rozpoczyna się brutalna wojna między siłami zła a półbogami, która zagraża istnieniu całego świata Eldoria.
Geografia świata
Na północnym wschodzie dominują mroźne obszary górskie, podczas gdy daleki zachód charakteryzują upalne puszcze i suche magmowe stepy. Południowo-wschodni kraniec Eldorii to wybrzeże.
Zimowa Kraina – Zimroth
Królestwo otoczone lodowatymi skałami i ciemnymi lasami. Występująca w tym regionie magia krwi nie tylko wpływa na mieszkańców, ale również otaczającą ich florę i faunę. Całą jego powierzchnię pokrywa gruba warstwa śniegu. Im bliżej gór, tym jest go więcej, a jego konsystencja staje się twardsza, pokryta grubym, przeźroczystym lodem.
W południowej części Zimowej Krainy występuje największe skupisko magii krwi, które nieodwracalnie zmieniło tamtejsze otoczenie. Tamtejszy śnieg stał się bardziej intensywny, jego barwa przybrała ciemno-krwistą barwę. Drzewa zmieniły kolor swoich liści, a woda zaczęła przypominać krew.
Po tym jak demony i półbogowie zeszli ze swych światów do Eldorii, intensywność śniegu na terenie całego regionu wzrosła – razem z nią również aktywność drapieżników. Na terenach spowitych magią krwi, flora zaczęła dominować nad fauną, stając się łowcą.
Góry Denow (północ Zimowej Krainy)
Kiedyś zamieszkiwali je Giganci. Po tym jak półbogowie powrócili do Eldorii, zostali przez nich wybici. Najeźdźcy zniszczyli większość infrastruktury, którą wybudowała wielka rasa, pozostawiając jedynie ruiny. Sami osiedlili się jeszcze dalej, wkraczając na sam szczyt Góry Denow, kryjąc się przed demonami w głębinach starożytnych jaskiń. W drodze na szczyt rozstawili niebiańskich strażników, którzy po dziś dzień nie dopuszczają obcych do ich podziemnej fortecy.
Szczątki Zamarzniętej Stolicy Zimroth (podnóża Gór Denow)
Dawna stolica Królestwa Zimroth, jeszcze za czasów, kiedy demony i półbogowie ukrywali się przed mieszkańcami Eldorii. Wraz z ich przybyciem, drastycznie zmieniły się warunki atmosferyczne, a już zwłaszcza niedaleko gór. Stolica niedługo później upadła pod naporem ekstremalnie niskich temperatur i intensywnych opadów śniegów. Ci, którzy wykazali się uporem i zostali, zginęli z głodu lub zostali rozszarpani przez lokalnych drapieżników.
Krwawe Knieje (południe Zimowej Krainy)
To tereny całkowicie skażone magią krwi, gołym okiem widać to po otoczeniu. Śnieg przybrał ciemnoczerwoną barwę. To samo zresztą stało się z liśćmi okolicznych drzew. W trakcie opadów deszczu lub śniegu z nieba spadają czerwone drobinki. Biało czerwony krajobraz wywołuje ciarki i wpływa na istoty zamieszkujące Krwawe Knieje.
Rośliny zmutowały, odżyły, stały się agresywne w porównaniu do zwierząt. Flora zyskała broń, z której chętnie korzystała do walki z przedstawicielami fauny. Rośliny zaczęły polować i zjadać zwierzęta.
Dotus – Ziemia Niczyja
Złowrogi region, pełen niebezpieczeństw i mroku. Niegdyś toczyły się na nim największe bitwy między Królestwami Zimy i Ognia. Choć zmarli dawno temu zostali upamiętnieni, ziemia spowita jest ciemnością. Krucze chmury zapewniają Dotus wieczny zmierzch, czasami obdarzając go błyskawicami.
Po tym, jak demony i półbogowie wstąpili do Eldorii – Ziemia Niczyja na nowo zaczęła tętnić dawnymi wydarzeniami. Zmarli powstali do życia w mgnieniu oka rozprzestrzeniając się po regionie.
Ladus – zhańbione miasto półbogów (północ Dotus)
Podczas Złotej Ery Ardynore pod rządami półbogów – Ladus był miastem pełnym rozkwitu. Budynki w porównaniu do konstrukcji ludzkich wyglądały, jak nie z tego świata. W mieście znajdowało się wiele wieżowców i wież stworzonych za pomocą kosmicznych skał. Ladus rządzony był przez trzy najsilniejsze postaci. Z czego dwie nieco odstawały umiejętnościami od ostatniego z półbogów. Razem sprawowali oni pieczę nad światem. Do czasu, aż nie postanowili go opuścić. Po pięknej architekturze i infrastrukturze nie pozostało za wiele. Budynki, ulice, ozdobniki, czy roślinność – wszystko zostało skażone przez połączenie ze sobą dwóch różnych światów. Moce półbogów w wymieszaniu z demonicznymi wywarły ogromny wpływ na otoczenie Ladusa. Mięsista tkanka przypominająca martwicę pokrywa wszystko wokół drastycznie mutując florę i faunę żyjącą niegdyś na Ladusie.
Plac Trzech Królów (centrum)
Architektura klasycystyczna. Plac jest w kształcie koła, na którym poza budynkami znajduje się wiele kamiennych posągów stojących na uboczu. Kiedyś znajdowały się na nich postaci półbogów, teraz kiedy ci zjednali się z demonami, posągi przedstawiają ich splugawione formy. Dokładniej rzecz biorąc dwójkę pomniejszych królów – w różnych formach. Często pomniejszych królów nazywa się również Strażnikami. To oni odpowiadają za magiczną barierę blokującą dostęp do prawdziwego władcy.
Na samym środku placu znajduje się oprawiona czterema filarami ogromna statua reprezentująca najważniejszego z królów – Hyrnatę. W porównaniu do swoich dwóch braci jest od nich zdecydowanie bardziej potężny. Jest mieszanką dwóch najsilniejszych półbogów i demonów.
Veus (Stara kopalnia)
Głęboko pod ziemią znajdują się liczne korytarze i piętra kopalni Veus. Prawie na każdym jej kroku można znaleźć pozostałości po dawnej ekspansji. Kiedyś półbogowie mieli swoich wiernych sługusów, których wysyłali na wyprawy do podziemi. Niektóre części kopalni wciąż pokrywają rzadkie magiczne surowce. W Veus można znaleźć liczne komory, szyby kopalniane oraz torowiska, które służyły do transportowania narzędzi i zebranych minerałów.
Ze względu na sędziwy wiek kopalni, część jej tunelów się zapadła. Nie pomogły nawet filary, czy specjalne stabilizatory zastawione przez ludzi. Czynnikiem, który zadecydował o zamknięciu Veus była ogromna powódź, która wiązała się z odejściem półbogów. Sprawiła, że na najniższych poziomach pojawiło się dużo wody, uniemożliwiając dalszą ekspansję. Po tym, jak półbogowie połączyli siły z demonami kopalnia w miarę wróciła do dawnego wyglądu. Choć wewnątrz wciąż widać ślady kataklizmu, tak po wodzie nie pozostał żaden ślad.
Na najniższym poziomie kopalni czeka pradawne pół bóstwo. Całkowicie skażone i zdeformowane poprzez połączenie swojego ciała z Demonem Niecierpliwości. Schodząc coraz niżej i niżej można czasem usłyszeć jego krzyk, a nawet silne uderzenia o ściany rozchodzące się echem. To ostatnie, raz na jakiś czas powoduje trzęsienia ziemi.
Obserwatorium
Znajduje się na obrzeżach Ladus, tuż przy zachodnich murach. Obserwatorium to wysoki, wznoszący się ponad mury budynek z dachem o kształcie kopuły. Wyglądem przypomina grubą wieżę. Z jednej z jej części wystaje ogromny teleskop. Dawniej był on wykorzystywany przez pół boginię Nyarę do obserwowania gwiazd. W wolnych chwilach często zajmowała się badaniem kosmosu. Doszukiwała się w nim ingerencji swoich Panów, którzy stworzyli ją oraz jej braci i siostry.
Obecnie Obserwatorium jest kryjówką dla jednego z dwóch strażników: Dla Nyary, która połączyła swoje ciało z Demonem Rozpaczy. Ukrywa się uśpiona na samym szczycie wieży, czekając aż w końcu odwiedzi ją dziedzic.
Zamek Dawnego Lorda
Powrót starożytnych sił do Eldorii przebudził władcę, który poprowadził wojska w czasach Wielkiej Wojny do zagłady. Jego umysł został spaczony przez demony, zaszył się więc w opuszczonym zamku, poszerzając skazę na całe Dotus. Wraz ze wskrzeszeniem do życia rzucono na niego klątwę. Dopóki on żyje – zmarli zawsze będą na nowo powracać do życia. Tylko i wyłącznie jego śmierć może doprowadzić do uwolnienia Ziemi Niczyjej spod skrzydeł demonów.
Zamek Dawnego Lorda przypomina ruinę, ale tylko z zewnątrz. W środku jest stosunkowo czysto i pusto. Po korytarzach przechadzają się trupy, chroniąc swojego władcę przed niebezpieczeństwem.
Mogiła Cadvus
Wielka Wojna zebrała za sobą ogromne żniwo. Setki tysięcy żołnierzy poległo w niej podczas bezsensownej walki o terytorium. Mogiła Cadvus to miejsce, gdzie pochowano zmarłych. Przed powrotem półbogów i demonów, mówiono, że na terenie Mogiły straszą nieumarli.
Po ich powrocie legendy i mity stały się prawdą. Głodni zemsty żołnierze powstali z ziemi przeżywając Wielką Wojnę od początku. Zmuszeni do ponownej walki między sobą ginęli w męczarniach, aby niedługo później na nowo przeżywać ten sam koszmar. Najsilniejsi opuszczali Mogiłę Cadvus, kierując się do Kaplicy Łaknienia w celu uzyskania odkupienia za grzechy. Żywe trupy zabijają każdego, kto zbliży się do ich terytorium.
Kaplica Łaknienia
To dawne miejsce kultu, które obecnie jest całkowicie zdewastowane i opuszczone. Znajduje się na wzgórzu, na obrzeżach Dotusa. Na jej terenie rośnie dużo wyschniętych drzew i dziwnie powykręcanych krzewów. Wszystkie są źródłem ciemnej energii, zwiększającej siły nieumarłych.
Kaplica była kiedyś miejscem modlitw i ofiar dla bogów – najczęściej odwiedzali ją ci, którzy stracili swoich bliskich w Wielkiej Wojnie. Dziś, po powrocie demonów i półbogów do Eldorii, Kaplica Łaknienia stała się miejscem, do którego trafiają najsilniejsi nieumarli z Mogiły Cadvus.
Ognista Kraina
Ognista Kraina leży na gorących, erupcyjnych ziemiach, w daleko zachodnich częściach Eldorii. Jej nazwa sięga czasów, gdy na każdym kroku można było dostrzec morza lawy i aktywne wulkany.
Dziś temperatura w Ognistej Krainie nadal jest wysoka, jednakże nie ma już niczego z dawnej chwały. Składa się z kilku bezkresnych pól lawy, z których co jakiś czas wypluwana jest gorąca magma. Atmosfera jest ciężka od popiołu, a niebo zasłonięte jest przez wieczne chmury dymu.
Excunna – Poczekalnia Piekieł
Las Excunna składa się z licznych potężnych drzew, które nieustannie płoną od czasów erupcji wulkanicznych. Rozciąga się on na większości obszaru Ognistej Krainy, na zachodnich krańcach Eldorii. Pnie i gałęzie drzew są pokryte popiołem i szaro-czarnym węglem. Pomiędzy drzewami widoczne są migoczące płomienie. Lokalni mieszkańcy nazywają go Poczekalnią Piekieł ze względu na obrzydliwe, i agresywne kreatury, które w nim mieszkają.
Ogniste bagna
Ogniste bagna to obszar na obrzeżach płonącego lasu Excunna. Część jego terenów pokrywają niewielkie bajory lawy, w których żyją niewielkie, ale agresywne płazy. Ciemne chmury dymu unoszą się w powietrzu, przysłaniając słońce, ograniczając pole widzenia. Bagienne zbiorniki magmy są nie tylko wrzące, ale także pełne wirów i gejzerów wypływających z głębokości ziemi. Roślinność, która tam rośnie, jest odporna na ekstremalne warunki.
Erupcyjna Polana (południe Ognistej Krainy)
To obszar centralny w Ognistej Krainie, gdzie po dawnych wybuchach wulkanicznych, wypływająca magma stopniowo wyschła. Niegdyś na tamtych terenach znajdowała się polana – obecnie jest pełna nierównych, szorstkich terenów. Polana rozciąga się na obszarze otoczonym przez aktywne wulkany, które wciąż czasami wyrzucają chmury dymu i popiołu.
Pogrzebane Ruiny
Głęboko pod powierzchnią ziemi, znajduje się Recotus – Serce Zapomnianego Królestwa. Mieści się ono w samym centrum krainy. Prowadzi do niej kilka-kilkanaście krętych korytarzy, które z kolei połączone są z każdą z istniejących krain. Wysokie, marmurowe kolumny podtrzymują sklepienie, na którym widnieją inskrypcje i freski przedstawiające czasy świetności królestwa. Wyglądem przypominają zarośnięte katakumby – zresztą podobnie, jak one kryją w sobie wiele unikatowych niebezpieczeństw, których na powierzchni nie idzie napotkać.
Historia świata
Na początku istniał tylko bezkresny chaos, z którego wyłoniły się pierwsze bóstwa, znane jako Stwórcy. Zostali oni wygnani z ich pierwotnej rzeczywistości do odległego wymiaru gdzieś we wszechświecie, (bez możliwości powrotu) z misją stworzenia idealnego istnienia. Po długiej tułaczce, trafili na pustą, wyniszczoną planetę. To na niej postanowili rozpocząć swoje dzieło stworzenia. Stwórcy zaczęli tkać z rzeczywistości i czasu nowe życie, żywioły, magię i wszelkie elementy, które miały dać początek nowemu światu. Jednak jak się okazało, ich zadanie było z góry założone za niemożliwe do wykonania, gdyż ludzka natura nie pozwalała na osiągnięcie perfekcji.
Tworzenie Wymiarów
Stwórcy stworzyli wiele wymiarów, jednak większość z nich upadła z różnych przyczyn – jedne były zbyt niestabilne, inne pochłonęły własne istnienie. Być może przetrwało więcej wymiarów, ale w dzisiejszym świecie wiadomo tylko o czterech kluczowych, które odgrywają najważniejszą rolę w świecie Ardynore:
- Wymiar Ludzi – Nasz świat, zwany Ardynore, pełen różnorodnych istot, ukształtowany przez bóstwa i zaludniony przez ludzi oraz inne stworzenia.
- Wymiar Pustki – Mroczny wymiar, skąd pochodzą demony i potworne istoty. To miejsce, do którego trafiają złe dusze po śmierci. Jest to przestrzeń wiecznej ciemności i cierpienia.
- Wymiar Magii – Źródło wszelkiej magii w Ardynore. Magowie i czarodzieje czerpią stąd swoją moc. To miejsce pełne niepojętej energii, która przenika rzeczywistość i daje możliwość tworzenia cudów. Sam wymiar jest bardziej źródłem niż faktycznym namacalnym bytem ale ze względu na jego strukturę nie został on dobrze przebadany. Wiedza o nim jest dość szczątkowa jednak ludzki umysł nie zdoła ogarnąć jego istnienia w całości.
- Wymiar Boski – Legendarne miejsce, do którego trafiają dobre dusze po śmierci. Mówi się, że to tu bóstwa wybrały sobie swój dom, choć nikt tego nigdy nie potwierdził. Istnieją tylko opowieści i legendy o jego istnieniu.
Po stworzeniu dziś znanego nam świata, Stwórcy utkali sobie również jeden osobny wymiar całkowicie dla siebie. Jest on odcięty od wszystkich pozostałych wymiarów i jest tak samo mityczny, jak sami Stwórcy. Wymiar ten jest miejscem ich odpoczynku i kontemplacji, poza zasięgiem jakichkolwiek istot. Po zakończeniu swojego dzieła, Stwórcy zniknęli w swoim wymiarze bez żadnego śladu, pozostawiając świat na łasce swoich avatarów. Nikt nie wie, dlaczego postanowili odejść.
Powstanie Królestwa i Avatary Bogów
Stwórcy, widząc pierwszych ludzi, postanowili wybrać spośród nich swoje avatary – przedstawicieli, którzy mieli sprawować władzę na Ziemi i odgrywać rolę bogów w tym świecie. Każdemu z wybranych nadali wyjątkowe moce, czyniąc z nich pół-bogów, uznawanych za prawdziwych bogów przez resztę ludzkości.
- Kaael, Bóg Światła i Kreacji – Jego avatar miał moc tworzenia i oświetlania ciemności. Symbolizował nadzieję i życie.
- Nyara, Bogini Nocy i Snów – Jej avatar kontrolował sny i noc, przynosząc ludziom spokój i prorocze wizje.
- Thoron, Bóg Ziemi i Natury – Jego avatar miał władzę nad przyrodą, kształtując ziemię i dając ludziom pożywienie oraz schronienie.
- Aerila, Bogini Wiatru i Morza – Jej avatar panował nad wodami i wiatrem, chroniąc żeglarzy i przynosząc deszcz potrzebny do życia.
- Vuldar, Bóg Ognia i Wojny – Jego avatar był symbolem siły i odwagi, inspirując wojowników i strzegąc pokoju.
Złota Era Ardynore
Pod rządami avatarów, Ardynore przeżywało okres wielkiego rozkwitu. Rozwijały się sztuka, nauka i magia. Ziemie królestwa były urodzajne, a jego mieszkańcy żyli w dobrobycie i pokoju. W tym czasie powstały wspaniałe miasta, takie jak Veloria – perła architektury i centrum kultury.
Jednak avatary, pragnąc być jak Stwórcy, ostatecznie postanowiły opuścić świat ludzi i również uciekły do swojego wymiaru (boskości), zostawiając ludzi w Wymiarze Ludzi. Ich nagłe zniknięcie pozostawiło ludzkość na łasce losu, co spowodowało okres niepewności i chaosu.
Upadek i Odrodzenie
Po odejściu avatarów zarówno kraina Eldoria jak i cały świat stanęły w obliczu wewnętrznych sporów, inwazji barbarzyńców oraz klęsk żywiołowych, które osłabiły ich struktury. Królestwo było na skraju upadku, do czasu gdy pojawił się nowy bohater – Książę Aelric. Dzięki swojej odwadze, mądrości, zjednoczył kraj i przywrócił mu dawną świetność.
Bóstwa i Ich Kult
Bóstwa Ardynore odgrywają kluczową rolę w życiu jego mieszkańców. Świątynie poświęcone poszczególnym bóstwom są rozsiane po całym królestwie. Każde miasto ma swoją główną świątynię, gdzie mieszkańcy oddają cześć bogom poprzez rytuały i ofiary.
- Świątynia Kaaela w Velorii – główne centrum kultu, gdzie kapłani strzegą wiecznego płomienia, symbolizującego światło i życie.
- Świątynia Nyary w mieście Noctis – miejsce, gdzie pielgrzymi szukają proroczych snów i odpoczynku.
- Świątynia Thorona w Arbowie – miasto znane z bujnych ogrodów i parków, miejsce modlitw o urodzaj i ochronę natury.
- Świątynia Aerili w Port Maris – położona nad brzegiem morza, gdzie rybacy i żeglarze oddają cześć przed wyruszeniem w podróż.
- Świątynia Vuldara w Fort Dragor – forteca, gdzie wojownicy trenują i przygotowują się do obrony królestwa.
Współczesna Eldoria
Po śmierci księcia Aelrica, zjednoczone królestwo Eldorii rozpadło się na kilka mniejszych królestw, rozsianych po całej krainie. W tych nowych królestwach wyłonili się nowi lordowie, niektórzy samozwańczy, każdy z nich domagający się władzy. Rozpoczęła się era wojny, sojuszy, zdrad, braterstwa, mordu i chwały. Konflikty między rywalizującymi frakcjami przybrały na sile, a mieszkańcy Eldorii musieli na nowo odnaleźć swoje miejsce w świecie pełnym niepewności i zmieniających się granic.