Projekty bestii

Taihib

Płaz ogoniasty.

Wyewoluował z małego, salamandrowatego płaza w środowisku bogatym w tlen.

Głównie bagna pełne bujnej roślinności. Niektóre osobniki można spotkać częściowo zakopane w glebie w pobliżu zbiorników wodnych.

Przypomina małego krokodyla. Skóra jest cienka, koloru khaki, całe ciało pokryte śluzem, bez naturalnego pancerza. Taihib jest bezzębny, za to jego język jest długi, silny i zakończony jak u węża.

Średni. Atakuje tylko w przypadku prowokacji; dorosłemu człowiekowi nie zagraża, choć w kontakcie z dziećmi sytuacja może być inna.

Zazwyczaj spokojny. Podczas gdy samica chroni jaja, samiec wyrusza na polowanie. Samica, widząc większego przeciwnika, stara się zachować ostrożność i ukryć. Jeśli jednak poczuje zagrożenie dla potomstwa, natychmiast atakuje i alarmuje partnera przeraźliwym piskiem.

Owady, mniejsze płazy, ryby nieprzekraczające jego rozmiaru oraz wodolubne rośliny.

Długi, silny język służy do oplatania ofiary i powolnego przyciągania jej do paszczy.

Początkowo polowano na Taihiby dla mięsa, które stało się lokalnym przysmakiem. W sytuacji, gdy bestia pożarła dziecko wodza, organizowano na nią Krwawe Łowy.

Catller 

Hybryda.

Bestia pochodząca z demonicznego wymiaru.

Głębia mrocznego lasu. Terytorium Cattlera jest otoczone granicą z ludzkich zwłok.

Wysoki na około dwa metry, o czterech masywnych kończynach z wyraźnie zaznaczonymi mięśniami. Tylne łapy są rozwarte, niemal prostokątne, a wszystkie kończyny zakończone ostrymi pazurami. Na grzbiecie znajduje się średniej długości ogon z czterema mięsistymi płatami, w których umieszczone są kolce. Całe ciało pokrywają białe łuski. Szczęka bestii jest smukła i rozchylona – brak dodatkowej ochrony sprawia, że jest jej słabym punktem. Pysk wyposażony jest w długie białe kły.

Wysoki. W bezpośrednim starciu nieliczni mają realne szanse na pokonanie Cattlera. Bestia jest przystosowana do walki zarówno w zwarciu, jak i na dystans.

Ekstremalnie terytorialny – atakuje wszystko, co wejdzie na jego teren. Opuszcza go jedynie, goniąc nieustępliwie przeciwnika. W szale bojowym masakruje ofiary.

Świeże mięso – zarówno zwierzęce, jak i ludzkie. Brzydzi się padliny.

W trakcie walki używa ogona do wyrzucania zatrutych kolców, których trucizna błyskawicznie powala przeciwnika. Przy większej liczbie wrogów używa ogona jak maczugi. Potrafi szybko doskakiwać do celu i dzięki wyostrzonym zmysłom nigdy nie gubi tropu ofiary.

Uważany za prawdziwego demona, wzbudza ogromny strach wśród ludzi. Polowania na niego wymagały wchodzenia głęboko w las, często w grupach, ze względu na jego siłę i nieprzewidywalność.

Clestan 

Skorupiak.

Wynaturzenie stworzone za pomocą magii, zaprogramowane do zabijania ludzi.

Morza oraz pobliskie plaże.

Posiada głowę i odnóża jak u kraba, choć jest od niego znacznie większy, mierząc od 2,5 do 4 metrów. Zamiast szczypiec ma dwie długie macki służące do walki. Długie odnóża umożliwiają szybkie poruszanie się po lądzie. Plecy i większość ciała pokrywa twarda, często czerwona lub zielona skorupa. W niektórych miejscach widać ścięgna, które stanowią jego słabe punkty.

Wysoki. Po zauważeniu człowieka natychmiast rusza na niego, aby zaatakować.

Niezwykle agresywny, kierowany żądzą mordu. Rzadko spożywa ludzi – głównie zabija dla własnej przyjemności. Preferuje atak w zwarciu.

Żywi się wszystkim, co żyje w morzu. Rzadko zjada zwierzęta lądowe, gdyż powoduje to u niego silne bóle żołądka.

Pomimo dużych rozmiarów jest zwinny i szybki. Podchodzi do ofiary, miażdży ją swoimi mackami, a następnie maltretuje zwłoki. Czasem stosuje zasadzkę w zaludnionych miejscach – zakopuje ciało w piasku i wyczekuje niczego nieświadome ofiary.

Clestany zdążyły zagnieździć się w ludzkiej wyobraźni. Mieszkańcy portów i doświadczeni piraci wiedzą, by unikać plaż. Choć budzą strach, ich legenda przyciąga także poszukiwaczy przygód, którzy pragną zgładzić choć jednego takiego potwora i zyskać sławę.